Sint Nicolaas komt naar Gilze

      Reacties uitgeschakeld voor Sint Nicolaas komt naar Gilze

Door Marlene Lunter

Alle Pieten maakten zich de grootste zorgen. Hoe moest dat dit jaar? Een groot feest met massa’s kinderen en massa’s ouders kon niet door gaan. Maar ze konden de verjaardag van de Sint toch niet zomaar voorbij laten gaan? Niemand wist meer precies hoe oud hij werd. En hoe ouder je wordt, hoe belangrijker het is om je verjaardag te vieren.
De Pieten braken zich het hoofd. Wat zou Sint Nicolaas bedroefd zijn als hij zijn verjaardag niet met de Gilzer kinderen kon vieren.
Intussen lag Sint zelf zorgeloos aan het strand in zijn rood-geel gestreepte badpak. De Pieten slopen naderbij. Zouden ze het hem vertellen? En hoe dan? Ze hadden een grote doos tissues meegenomen om Sints tranen te drogen.
Hij had voor het laatst gehuild in 1347. Toen waarde er een besmettelijke ziekte door Europa. Dat was verschrikkelijk. Al die tijd hadden ze geen kind gezien. Sint kon er niet tegen. In dat ene jaar werd hij honderd jaar ouder.
Dat mocht niet weer gebeuren. Ze zouden beloven dat ze met zijn allen een groot feest zouden vieren, zonder kinderen, maar toch een feest.
Daar stonden ze, op het strand. Om Sint Nicolaas heen. Zijn mijter stond recht omhoog naast hem. Lag hij te slapen?
‘Ga eens uit mijn zon,’ klonk het ineens van Sints lippen.
Verschrikt sprongen ze opzij.
Sint kwam overeind. Hij greep naar zijn mijter en zette die snel op. Hij keek zijn Pieten één voor één aan. ‘Wat is dat nou?’ vroeg hij. ‘Jullie zien eruit of er iemand dood is. Wat is er gebeurd?’
Hij wist het niet, dacht de Pieten. Dat gebeurde wel vaker met oude mensen. Sommigen hadden geen idee meer wat er in de wereld aan de hand was.
Hoofdpiet nam hakkelend het woord. De anderen hielden hun hart vast. ‘Dit jaar… het wordt heel moeilijk…’
‘Wat sta je daar nou?’ Sint Nicolaas sprong kwiek overeind. Hij bleef de Pieten verbazen.
Hoofdpiet kleurde. ‘Tja… hoe zal ik het zeggen… we kunnen niet…’
‘Sorry, hier heb ik geen tijd voor.’ Sint greep zijn badlaken en knoopte het om zijn heupen. ‘Weten jullie wel dat we dit jaar helemaal niet naar Gilze kunnen?’
Alle Pieten knipperden met hun ogen.
‘Er is werk aan de winkel,’ zei Sint. ‘Dit jaar gaan we de kinderen daar op een andere manier blij maken. We nemen de digitale snelweg.’ Hij baande zich een weg door het mulle zand.
De Pieten liepen als jonge eendjes achter hem aan. De digitale snelweg! Natuurlijk. Dat ze daar niet aan gedacht hadden.
‘We gaan ze verrassen!’ riep Sint over zijn schouder. ‘We gaan leuke opdrachten bedenken, filmpjes maken.’ Hij draaide zich helemaal om. ‘Opschieten. We moeten aan het werk.’
In een tempo dat de Pieten nauwelijks konden bijbenen, liep hij zijn paleis binnen. ‘Ik ga me even opfrissen. Over een kwartier in de grote zaal. We gaan brainstormen. De kinderen krijgen een fantastisch feest.’ Lachend liep hij zijn badkamer binnen. De Pieten snelden vast naar de grote zaal.
‘Toch een mooi feest,’ zei Hoofdpiet opgelucht.

Binnenkort meer….!

Groetjes,
Stichting Sint Nicolaas Comité Gilze